Ήταν Ιούλιος, εκείνος ο Ιούλιος που η Αθήνα γίνεται ένας φούρνος και όλοι οι άνθρωποι με λίγο μυαλό έχουν φύγει για κάποιο νησί, ενώ εγώ είχα μείνει στην πόλη γιατί η δουλειά δεν περίμενε. Δούλευα σε ένα μικρό γραφείο ταξιδιωτικών, εξυπηρετούσα πελάτες που ήθελαν να πάνε διακοπές, και κάθε μέρα έβλεπα φωτογραφίες από παραλίες που δεν θα έβλεπα εγώ. Εκείνο το απόγευμα είχα γυρίσει σπίτι μου, στο ισόγειο ενός παλιού κτηρίου στην Κυψέλη, είχα ανοίξει το air condition στο τέρμα, και είχα βγάλει το πουκάμισο πριν καν κλείσω την πόρτα. Η ζέστη ήταν τόσο δυνατή που το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να καθίσω στον καναπέ με ένα ποτήρι κρύο νερό και να κοιτάζω το ταβάνι. Και τότε θυμήθηκα πως κάπου είχα διαβάσει για ένα online καζίνο που είχε δώσει σε κάποιον ένα μεγάλο ποσό με ένα μόνο ευρώ. Δεν ξέρω γιατί μου κόλλησε αυτό. Ίσως επειδή δεν είχα τι να κάνω. Ίσως επειδή ήθελα να νιώσω πως κάτι συναρπαστικό μπορούσε να συμβεί και σε μένα, έστω και με ένα ψηφιακό τρόπο. Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα «casino vavada online». Και ναι, το έκανα με εκείνη την ελαφριά ενοχή που νιώθεις όταν κάνεις κάτι που δεν θα έλεγες στη μάνα σου.
Η σελίδα φόρτωσε και με υποδέχτηκε με ένα σκούρο κόκκινο φόντο, χρυσά γράμματα, και μια σειρά από παιχνίδια που κινούνταν σαν να με καλούσαν. Ένιωσα λίγο σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο που δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει. Δεν είχα ιδέα από καζίνο. Το μόνο που ήξερα ήταν αυτά τα μηχανήματα με τα φρούτα που έβλεπα στις ταινίες, οπότε διάλεξα ένα παιχνίδι που έμοιαζε με αυτό. Έβαλα πέντε ευρώ. Μόνο πέντε. Το είχα αποφασίσει πριν καν πατήσω το κουμπί, σαν να έβαζα όριο στον εαυτό μου, μια συμφωνία κυρίων με τον εαυτό μου πως δεν θα το μετανιώσω. Διάλεξα ένα παιχνίδι που δεν καταλάβαινα καν, κάτι με φρούτα και καμπάνες, και πάτησα το κουμπί. Οι τροχοί γύρισαν, σταμάτησαν, τίποτα. Δεύτερη φορά. Τίποτα. Τρίτη. Τίποτα. Γέλασα μόνος μου, εκείνο το γελοίο γελάκι που κάνεις όταν συνειδητοποιείς πως είσαι απολύτως μέτριος σε κάτι καινούργιο. «Εντάξει», σκέφτηκα, «τουλάχιστον δεν έχασα τίποτα σοβαρό». Και τότε, στην τέταρτη ή πέμπτη προσπάθεια, κάτι άλλαξε. Οι τροχοί σταμάτησαν σε μια σειρά που δεν είχα ξαναδεί, και η οθόνη γέμισε φώτα, νούμερα, ήχους που έμοιαζαν με πανηγύρι. Κοίταξα την οθόνη, μετά το ποτήρι με το νερό, μετά πάλι την οθόνη. Κέρδισα σαράντα ευρώ. Όχι, δεν είναι περιουσία. Το ξέρω. Αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να είχα βρει ένα χαρτονόμισμα στην τσέπη ενός παλιού παλτό, εκείνη τη μικρή, απρόσμενη χαρά που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο.
Το περίεργο δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν το συναίσθημα. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωθα κάτι διαφορετικό από την κούραση της ρουτίνας. Ήταν σαν να είχα ανοίξει ένα παράθυρο σε ένα δωμάτιο που νόμιζα πως ήταν κλειστό για πάντα. Έτσι, τις επόμενες μέρες, άρχισα να μπαίνω πιο συχνά. Όχι πολλά, όχι υπερβολές. Λίγα ευρώ εδώ, λίγα εκεί, πάντα με το ίδιο τελετουργικό: air condition, κρύο νερό, κλειστή πόρτα, και εκείνο το μικρό συναίσθημα πως για μισή ώρα ήμουν κάπου αλλού. Σταδιακά, έμαθα τα παιχνίδια, τις λεπτομέρειες, τις μικρές στρατηγικές που δεν είναι στρατηγικές αλλά σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως ελέγχεις κάτι. Και μια από εκείνες τις νύχτες, θυμάμαι, έπαιξα σε ένα τραπέζι με ζωντανό ντίλερ, μια γυναίκα με φωτεινό χαμόγελο που μιλούσε σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα αλλά μου άρεσε ο τόνος της. Ένιωθα σαν να ήμουν σε ένα μικρό καφέ στο εξωτερικό, να παρακολουθώ μια συζήτηση που δεν με αφορά αλλά με ζεσταίνει. Κέρδισα άλλα είκοσι ευρώ εκείνο το βράδυ, και θυμάμαι πως έκλεισα το λάπτοπ και κάθισα στο σκοτάδι για λίγο, χαμογελώντας. Δεν ήταν η νίκη. Ήταν η αίσθηση πως η ζωή μου είχε λίγο χρώμα παραπάνω, έστω και ψηφιακό.
Πέρασαν εβδομάδες. Η ζέστη είχε αρχίσει να υποχωρεί, είχε έρθει Σεπτέμβρης, και εγώ είχα αρχίσει να περιμένω εκείνες τις μικρές βραδινές αποδράσεις σαν να ήταν ραντεβού με μια φίλη που δεν ήξερα καλά αλλά μου άρεσε η παρέα της. Μια από εκείνες τις νύχτες, μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική μέρα στο γραφείο όπου είχα περάσει τρεις ώρες εξηγώντας σε έναν πελάτη γιατί δεν μπορούσε να πάρει επιστροφή χρημάτων για ένα ξενοδοχείο που είχε κλείσει λάθος, μπήκα στο casino vavada online με διάθεση να χαλαρώσω, τίποτα παραπάνω. Είχα βάλει είκοσι ευρώ, είχα παίξει λίγο, είχα χάσει τα μισά, και τότε αποφάσισα να δοκιμάσω ένα παιχνίδι που δεν είχα ξαναγγίξει, κάτι με θησαυρούς και αρχαίους ναούς. Δεν περίμενα τίποτα. Πραγματικά τίποτα. Και εκεί, ανάμεσα σε περιστροφές που έμοιαζαν με όλες τις άλλες, η οθόνη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο και μετά γέμισε χρυσό. Δεν κατάλαβα τι γινόταν στην αρχή. Νόμιζα πως το λάπτοπ είχε κολλήσει. Μετά είδα τα νούμερα να ανεβαίνουν, και το στόμα μου άνοιξε διάπλατα, εκείνο το ηλίθιο «α» που κάνεις όταν δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις. Είχα κερδίσει διακόσια πενήντα ευρώ. Διακόσια πενήντα. Για μένα, εκείνη την εποχή, ήταν σαν να είχα βρει ένα μικρό θησαυρό.
Θυμάμαι πως σηκώθηκα από τον καναπέ, περπάτησα στο δωμάτιο, γύρισα πίσω, κοίταξα την οθόνη ξανά για να σιγουρευτώ πως δεν έβλεπα όνειρο. Το ποσό ήταν εκεί. Το τράβηξα αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, και δύο μέρες αργότερα τα χρήματα ήταν στον λογαριασμό μου. Τι έκανα; Τίποτα το ηρωικό. Πλήρωσα έναν λογαριασμό που με απασχολούσε, πήρα ένα ζευγάρι παπούτσια που κοιτούσα εδώ και μήνες, και κράτησα τα υπόλοιπα για μια μικρή απόδραση στην εξοχή. Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν τα πράγματα. Ήταν το γεγονός πως ένιωθα πως κάτι καλό μπορούσε να συμβεί, ακόμα και σε μια συνηθισμένη Τρίτη, ακόμα και σε ένα διαμέρισμα με ζέστη. Και ομολογώ πως από τότε, όποτε νιώθω πως η ζωή μου γίνεται πάλι μονότονη, ανοίγω το λάπτοπ, φτιάχνω κρύο νερό, και χαζεύω λίγο. Το vavada έγινε για μένα κάτι σαν εκείνο το μικρό καφέ στη γωνία που μπαίνεις μια φορά και μετά σε θυμάται ο σερβιτόρος. Δεν είναι το κέντρο της ζωής μου. Είναι μια μικρή απόδραση, μια ανάσα, μια υπενθύμιση πως μερικές φορές το απρόσμενο χτυπάει την πόρτα σου, και το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι εκεί για να ανοίξεις. Και ναι, ίσως η ζέστη να βοήθησε. Ίσως η περιέργεια. Ίσως τίποτα από όλα αυτά, και απλώς η τύχη να είχε κέφια εκείνο το βράδυ. Όπως και να έχει, εγώ κρατάω το χαμόγελο, τα παπούτσια, και εκείνη τη μικρή ιστορία που διηγούμαι τώρα, με ένα ποτήρι κρύο νερό στο χέρι, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, περιμένοντας το επόμενο καλοκαίρι.
Η σελίδα φόρτωσε και με υποδέχτηκε με ένα σκούρο κόκκινο φόντο, χρυσά γράμματα, και μια σειρά από παιχνίδια που κινούνταν σαν να με καλούσαν. Ένιωσα λίγο σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο που δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει. Δεν είχα ιδέα από καζίνο. Το μόνο που ήξερα ήταν αυτά τα μηχανήματα με τα φρούτα που έβλεπα στις ταινίες, οπότε διάλεξα ένα παιχνίδι που έμοιαζε με αυτό. Έβαλα πέντε ευρώ. Μόνο πέντε. Το είχα αποφασίσει πριν καν πατήσω το κουμπί, σαν να έβαζα όριο στον εαυτό μου, μια συμφωνία κυρίων με τον εαυτό μου πως δεν θα το μετανιώσω. Διάλεξα ένα παιχνίδι που δεν καταλάβαινα καν, κάτι με φρούτα και καμπάνες, και πάτησα το κουμπί. Οι τροχοί γύρισαν, σταμάτησαν, τίποτα. Δεύτερη φορά. Τίποτα. Τρίτη. Τίποτα. Γέλασα μόνος μου, εκείνο το γελοίο γελάκι που κάνεις όταν συνειδητοποιείς πως είσαι απολύτως μέτριος σε κάτι καινούργιο. «Εντάξει», σκέφτηκα, «τουλάχιστον δεν έχασα τίποτα σοβαρό». Και τότε, στην τέταρτη ή πέμπτη προσπάθεια, κάτι άλλαξε. Οι τροχοί σταμάτησαν σε μια σειρά που δεν είχα ξαναδεί, και η οθόνη γέμισε φώτα, νούμερα, ήχους που έμοιαζαν με πανηγύρι. Κοίταξα την οθόνη, μετά το ποτήρι με το νερό, μετά πάλι την οθόνη. Κέρδισα σαράντα ευρώ. Όχι, δεν είναι περιουσία. Το ξέρω. Αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να είχα βρει ένα χαρτονόμισμα στην τσέπη ενός παλιού παλτό, εκείνη τη μικρή, απρόσμενη χαρά που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο.
Το περίεργο δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν το συναίσθημα. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωθα κάτι διαφορετικό από την κούραση της ρουτίνας. Ήταν σαν να είχα ανοίξει ένα παράθυρο σε ένα δωμάτιο που νόμιζα πως ήταν κλειστό για πάντα. Έτσι, τις επόμενες μέρες, άρχισα να μπαίνω πιο συχνά. Όχι πολλά, όχι υπερβολές. Λίγα ευρώ εδώ, λίγα εκεί, πάντα με το ίδιο τελετουργικό: air condition, κρύο νερό, κλειστή πόρτα, και εκείνο το μικρό συναίσθημα πως για μισή ώρα ήμουν κάπου αλλού. Σταδιακά, έμαθα τα παιχνίδια, τις λεπτομέρειες, τις μικρές στρατηγικές που δεν είναι στρατηγικές αλλά σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως ελέγχεις κάτι. Και μια από εκείνες τις νύχτες, θυμάμαι, έπαιξα σε ένα τραπέζι με ζωντανό ντίλερ, μια γυναίκα με φωτεινό χαμόγελο που μιλούσε σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα αλλά μου άρεσε ο τόνος της. Ένιωθα σαν να ήμουν σε ένα μικρό καφέ στο εξωτερικό, να παρακολουθώ μια συζήτηση που δεν με αφορά αλλά με ζεσταίνει. Κέρδισα άλλα είκοσι ευρώ εκείνο το βράδυ, και θυμάμαι πως έκλεισα το λάπτοπ και κάθισα στο σκοτάδι για λίγο, χαμογελώντας. Δεν ήταν η νίκη. Ήταν η αίσθηση πως η ζωή μου είχε λίγο χρώμα παραπάνω, έστω και ψηφιακό.
Πέρασαν εβδομάδες. Η ζέστη είχε αρχίσει να υποχωρεί, είχε έρθει Σεπτέμβρης, και εγώ είχα αρχίσει να περιμένω εκείνες τις μικρές βραδινές αποδράσεις σαν να ήταν ραντεβού με μια φίλη που δεν ήξερα καλά αλλά μου άρεσε η παρέα της. Μια από εκείνες τις νύχτες, μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική μέρα στο γραφείο όπου είχα περάσει τρεις ώρες εξηγώντας σε έναν πελάτη γιατί δεν μπορούσε να πάρει επιστροφή χρημάτων για ένα ξενοδοχείο που είχε κλείσει λάθος, μπήκα στο casino vavada online με διάθεση να χαλαρώσω, τίποτα παραπάνω. Είχα βάλει είκοσι ευρώ, είχα παίξει λίγο, είχα χάσει τα μισά, και τότε αποφάσισα να δοκιμάσω ένα παιχνίδι που δεν είχα ξαναγγίξει, κάτι με θησαυρούς και αρχαίους ναούς. Δεν περίμενα τίποτα. Πραγματικά τίποτα. Και εκεί, ανάμεσα σε περιστροφές που έμοιαζαν με όλες τις άλλες, η οθόνη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο και μετά γέμισε χρυσό. Δεν κατάλαβα τι γινόταν στην αρχή. Νόμιζα πως το λάπτοπ είχε κολλήσει. Μετά είδα τα νούμερα να ανεβαίνουν, και το στόμα μου άνοιξε διάπλατα, εκείνο το ηλίθιο «α» που κάνεις όταν δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις. Είχα κερδίσει διακόσια πενήντα ευρώ. Διακόσια πενήντα. Για μένα, εκείνη την εποχή, ήταν σαν να είχα βρει ένα μικρό θησαυρό.
Θυμάμαι πως σηκώθηκα από τον καναπέ, περπάτησα στο δωμάτιο, γύρισα πίσω, κοίταξα την οθόνη ξανά για να σιγουρευτώ πως δεν έβλεπα όνειρο. Το ποσό ήταν εκεί. Το τράβηξα αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, και δύο μέρες αργότερα τα χρήματα ήταν στον λογαριασμό μου. Τι έκανα; Τίποτα το ηρωικό. Πλήρωσα έναν λογαριασμό που με απασχολούσε, πήρα ένα ζευγάρι παπούτσια που κοιτούσα εδώ και μήνες, και κράτησα τα υπόλοιπα για μια μικρή απόδραση στην εξοχή. Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν τα πράγματα. Ήταν το γεγονός πως ένιωθα πως κάτι καλό μπορούσε να συμβεί, ακόμα και σε μια συνηθισμένη Τρίτη, ακόμα και σε ένα διαμέρισμα με ζέστη. Και ομολογώ πως από τότε, όποτε νιώθω πως η ζωή μου γίνεται πάλι μονότονη, ανοίγω το λάπτοπ, φτιάχνω κρύο νερό, και χαζεύω λίγο. Το vavada έγινε για μένα κάτι σαν εκείνο το μικρό καφέ στη γωνία που μπαίνεις μια φορά και μετά σε θυμάται ο σερβιτόρος. Δεν είναι το κέντρο της ζωής μου. Είναι μια μικρή απόδραση, μια ανάσα, μια υπενθύμιση πως μερικές φορές το απρόσμενο χτυπάει την πόρτα σου, και το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι εκεί για να ανοίξεις. Και ναι, ίσως η ζέστη να βοήθησε. Ίσως η περιέργεια. Ίσως τίποτα από όλα αυτά, και απλώς η τύχη να είχε κέφια εκείνο το βράδυ. Όπως και να έχει, εγώ κρατάω το χαμόγελο, τα παπούτσια, και εκείνη τη μικρή ιστορία που διηγούμαι τώρα, με ένα ποτήρι κρύο νερό στο χέρι, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, περιμένοντας το επόμενο καλοκαίρι.