Adım Elvin, otuz iki yaşım var və Bakının ortasında yerləşən bir biznes mərkəzində gecə növbəsində çalışıram. Yəni o insanlardan biriyəm ki, hamı yatanda oyanır, hamı oyananda isə yatmağa çalışır. Bu həyat tərzi ilk aylarda məni tamamilə sarsıtdı, çünki bədən saatı deyilən şey bir dəfə pozulandan sonra onu geri qaytarmaq, deyəsən, aylarla vaxt alır. Amma sonradan öyrəşdim, hətta bu sakitliyi sevməyə başladım. Gecə ofisdə tək qalmağın özünəməxsus bir cazibəsi var — telefon zəngləri kəsilir, e-poçtlar susur, yalnız kondisionerin monoton vızıltısı və monitorun işığı qalır. Elə həmin saatlarda insanın beyni qəribə yerlərə gedir, köhnə xatirələr canlanır, bəzən də elə fikirlər gəlir ki, gündüz heç ağlına gəlməz.
Həmin gecə də belə başladı. Noyabrın ortaları idi, çöldə yağış yağırdı, şüşələrə döyülən damcıların səsi ofisin içində əks-səda verirdi. Saat təxminən iki idi, qarşımdakı hesabat cədvəli isə bitmək bilmirdi. Gözlərim ağrıyırdı, beynim isə artıq rəqəmləri qəbul etmirdi. Qalxıb qəhvə aparatına getdim, amma o da işləmirdi, çünki axşam kiminsə son fincanı götürəndən sonra su çəni boş qalmışdı. Bu kiçik məğlubiyyət məni elə əsəbiləşdirdi ki, özümə dedim: bu gecə heç nə düz getməyəcək. Geri oturdum, telefonu əlimə götürdüm və sadəcə vaxt keçirmək üçün ekranda barmağımı sürüşdürməyə başladım. Elə həmin an yadıma düşdü ki, bir neçə həftə əvvəl iş yoldaşım Orxan nahar fasiləsində nəsə danışırdı, amma mən o vaxt diqqət etməmişdim. Yadımda yalnız bir söz qalmışdı, o da mostbet casino giriş ifadəsi idi. Barmaqlarım öz-özünə həmin sözləri yazdı, ekran açıldı və qarşıma rəngarəng bir dünya çıxdı.
Düzünü deyim, mən o vaxta qədər heç vaxt online kazino oynamamışdım. Lotereya bileti almışdım uşaqlıqda, bir-iki dəfə dostlarla kart oynamışdım, amma bu tamam başqa bir şey idi. Ekranda canlı dilerlər, fırlanan çarxlar, parıldayan işıqlar… İlk anda içimdə qəribə bir ikilik yarandı: bir tərəf deyirdi ki, bu boş işdir, sənin yaşında adam belə şeylərlə vaxt itirməz, digər tərəf isə deyirdi ki, bəs sən indi nə edirsən? Ofisdə tək-tənha oturub, yarımçıq hesabatla, boş qəhvə fincanı ilə nə qazanırsan? Bu fikir məni bir az güldürdü və mən qərar verdim ki, sadəcə bir neçə manat qoyum, nə olacaq ki. Elə ilk dəqiqələrdən hiss etdim ki, bu, sadəcə pul qazanmaq deyil, həm də bir növ zehni oyun. Hər dəfə düyməyə basanda ürəyim bir az sürətlə döyünürdü, gözləmə anı isə sanki bir neçə saniyəyə sıxılırdı. İlk cəhd uğursuz oldu, ikinci də. Amma üçüncüdə kiçik bir uduş gəldi və mən uşaq kimi sevindim. Bu, məbləğ baxımından ciddi bir şey deyildi, amma hiss baxımından çox şey idi.
O gecə növbəti saatlarda mən nə hesabatı düşündüm, nə də yorğunluğumu. Ekranın işığı məni elə özünə çəkdi ki, sanki ofisdəki bütün qaranlıq yox oldu. Ara-sıra dayanıb pəncərədən bayıra baxırdım, yağış hələ də yağırdı, küçələr boş idi, yalnız bir-iki taksi işığı görünürdü. Sonra yenidən ekrana qayıdırdım və mostbet casino giriş etdiyim səhifədə oyunların arasında gəzirdim. Bəzən elə oyunlar var idi ki, onların qaydalarını başa düşmək üçün bir neçə dəqiqə oxumaq lazım gəlirdi, bəziləri isə elə sadə idi ki, uşaq da oynaya bilərdi. Mən tədricən özüm üçün bir neçə sevimli oyun seçdim və yalnız onlara fokuslandım. Bu, mənə nəzarəti əldə saxlamağa kömək edirdi, çünki hər yeni oyuna atılmaq insanı çaşdırır və nəticədə həddi aşmağa gətirib çıxarır.
Səhərə yaxın balansım gözlədiyimdən bir az da artdı. Böyük bir sərvət deyildi, amma mənim üçün kifayət qədər əhəmiyyətli idi. Ən əsası, o gecə mənə göstərdi ki, insan yorğun olanda belə beynini işlədə bilir, sadəcə düzgün istiqamətə yönəltmək lazımdır. Mən uduşu çıxarmaq qərarına gəldim və prosesin nə qədər sadə olduğunu görəndə bir az da rahatladım. Pul hesabıma keçəndə isə içimdə qəribə bir məsuliyyət hissi yarandı. Düşündüm ki, bu pulu necə xərcləməliyəm. Əvvəlcə ağlıma gəldi ki, özümə yeni telefon alım, çünki köhnəsinin ekranı çatlamışdı. Sonra fikirləşdim ki, yox, bu, düzgün qərar deyil. Axırda qərar verdim ki, pulun bir hissəsini anama verim, bir hissəsini kiçik bir ehtiyat fondu yaradım, qalanını isə sadəcə xərcləməyim. Çünki mən bilirdim ki, bu cür uduşlar hər gün olmur və onları düzgün idarə etmək lazımdır.
Ertəsi gün Orxanla nahar edəndə ona hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə güldü, sonra dedi ki, sən də axırda bu yola düşdün. Mən də ona dedim ki, yox, mən bu yola düşmədim, sadəcə bir gecəlik qonaq oldum. Amma bu qonaqlıq mənə çox şey öyrətdi. Ən əsası, özümə olan inamımı bir az da artırdı. Çünki insan elə anlarda özünü tanıyır ki, gözlənilməz bir vəziyyətdə qərar verməli olur. Mən həmin gecə öyrəndim ki, risk etmək qorxulu deyil, qorxulu olan həddi bilməməkdir. Əgər sən nə vaxt dayanmağı bilirsənsə, onda hər şey nəzarət altındadır. Əgər bilmirsənsə, onda ən kiçik uduş belə böyük itkiyə çevrilə bilər.
İndi o gecəni xatırlayanda gülümsəyirəm. Çünki həmin an mən təkcə oyun oynamadım, həm də özümü sınadım. Bəli, bəzən insan sadəcə bir neçə saatlıq qaçışa ehtiyac duyur. İş, ev, yuxu, yenidən iş… bu dövrədə insan özünü itirə bilər. Amma elə kiçik bir fasilə, elə bir gecəlik macəra insanı yenidən canlandıra bilər. Mənim üçün o gecə mostbet casino giriş etdiyim an yeni bir qapı açdı, amma içəri girib orada qalmadım. Sadəcə qapının ağzında dayanıb içəri baxdım, nə gördümsə, ondan dərs götürdüm və geri qayıtdım. Və bu, mənim üçün ən böyük qazanc oldu. Çünki pul gəlib gedir, amma özünü tanımaq, öz həddini bilmək və öz qərarını verə bilmək — bu, həyatda ən dəyərli şeydir.
Həmin gecə də belə başladı. Noyabrın ortaları idi, çöldə yağış yağırdı, şüşələrə döyülən damcıların səsi ofisin içində əks-səda verirdi. Saat təxminən iki idi, qarşımdakı hesabat cədvəli isə bitmək bilmirdi. Gözlərim ağrıyırdı, beynim isə artıq rəqəmləri qəbul etmirdi. Qalxıb qəhvə aparatına getdim, amma o da işləmirdi, çünki axşam kiminsə son fincanı götürəndən sonra su çəni boş qalmışdı. Bu kiçik məğlubiyyət məni elə əsəbiləşdirdi ki, özümə dedim: bu gecə heç nə düz getməyəcək. Geri oturdum, telefonu əlimə götürdüm və sadəcə vaxt keçirmək üçün ekranda barmağımı sürüşdürməyə başladım. Elə həmin an yadıma düşdü ki, bir neçə həftə əvvəl iş yoldaşım Orxan nahar fasiləsində nəsə danışırdı, amma mən o vaxt diqqət etməmişdim. Yadımda yalnız bir söz qalmışdı, o da mostbet casino giriş ifadəsi idi. Barmaqlarım öz-özünə həmin sözləri yazdı, ekran açıldı və qarşıma rəngarəng bir dünya çıxdı.
Düzünü deyim, mən o vaxta qədər heç vaxt online kazino oynamamışdım. Lotereya bileti almışdım uşaqlıqda, bir-iki dəfə dostlarla kart oynamışdım, amma bu tamam başqa bir şey idi. Ekranda canlı dilerlər, fırlanan çarxlar, parıldayan işıqlar… İlk anda içimdə qəribə bir ikilik yarandı: bir tərəf deyirdi ki, bu boş işdir, sənin yaşında adam belə şeylərlə vaxt itirməz, digər tərəf isə deyirdi ki, bəs sən indi nə edirsən? Ofisdə tək-tənha oturub, yarımçıq hesabatla, boş qəhvə fincanı ilə nə qazanırsan? Bu fikir məni bir az güldürdü və mən qərar verdim ki, sadəcə bir neçə manat qoyum, nə olacaq ki. Elə ilk dəqiqələrdən hiss etdim ki, bu, sadəcə pul qazanmaq deyil, həm də bir növ zehni oyun. Hər dəfə düyməyə basanda ürəyim bir az sürətlə döyünürdü, gözləmə anı isə sanki bir neçə saniyəyə sıxılırdı. İlk cəhd uğursuz oldu, ikinci də. Amma üçüncüdə kiçik bir uduş gəldi və mən uşaq kimi sevindim. Bu, məbləğ baxımından ciddi bir şey deyildi, amma hiss baxımından çox şey idi.
O gecə növbəti saatlarda mən nə hesabatı düşündüm, nə də yorğunluğumu. Ekranın işığı məni elə özünə çəkdi ki, sanki ofisdəki bütün qaranlıq yox oldu. Ara-sıra dayanıb pəncərədən bayıra baxırdım, yağış hələ də yağırdı, küçələr boş idi, yalnız bir-iki taksi işığı görünürdü. Sonra yenidən ekrana qayıdırdım və mostbet casino giriş etdiyim səhifədə oyunların arasında gəzirdim. Bəzən elə oyunlar var idi ki, onların qaydalarını başa düşmək üçün bir neçə dəqiqə oxumaq lazım gəlirdi, bəziləri isə elə sadə idi ki, uşaq da oynaya bilərdi. Mən tədricən özüm üçün bir neçə sevimli oyun seçdim və yalnız onlara fokuslandım. Bu, mənə nəzarəti əldə saxlamağa kömək edirdi, çünki hər yeni oyuna atılmaq insanı çaşdırır və nəticədə həddi aşmağa gətirib çıxarır.
Səhərə yaxın balansım gözlədiyimdən bir az da artdı. Böyük bir sərvət deyildi, amma mənim üçün kifayət qədər əhəmiyyətli idi. Ən əsası, o gecə mənə göstərdi ki, insan yorğun olanda belə beynini işlədə bilir, sadəcə düzgün istiqamətə yönəltmək lazımdır. Mən uduşu çıxarmaq qərarına gəldim və prosesin nə qədər sadə olduğunu görəndə bir az da rahatladım. Pul hesabıma keçəndə isə içimdə qəribə bir məsuliyyət hissi yarandı. Düşündüm ki, bu pulu necə xərcləməliyəm. Əvvəlcə ağlıma gəldi ki, özümə yeni telefon alım, çünki köhnəsinin ekranı çatlamışdı. Sonra fikirləşdim ki, yox, bu, düzgün qərar deyil. Axırda qərar verdim ki, pulun bir hissəsini anama verim, bir hissəsini kiçik bir ehtiyat fondu yaradım, qalanını isə sadəcə xərcləməyim. Çünki mən bilirdim ki, bu cür uduşlar hər gün olmur və onları düzgün idarə etmək lazımdır.
Ertəsi gün Orxanla nahar edəndə ona hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə güldü, sonra dedi ki, sən də axırda bu yola düşdün. Mən də ona dedim ki, yox, mən bu yola düşmədim, sadəcə bir gecəlik qonaq oldum. Amma bu qonaqlıq mənə çox şey öyrətdi. Ən əsası, özümə olan inamımı bir az da artırdı. Çünki insan elə anlarda özünü tanıyır ki, gözlənilməz bir vəziyyətdə qərar verməli olur. Mən həmin gecə öyrəndim ki, risk etmək qorxulu deyil, qorxulu olan həddi bilməməkdir. Əgər sən nə vaxt dayanmağı bilirsənsə, onda hər şey nəzarət altındadır. Əgər bilmirsənsə, onda ən kiçik uduş belə böyük itkiyə çevrilə bilər.
İndi o gecəni xatırlayanda gülümsəyirəm. Çünki həmin an mən təkcə oyun oynamadım, həm də özümü sınadım. Bəli, bəzən insan sadəcə bir neçə saatlıq qaçışa ehtiyac duyur. İş, ev, yuxu, yenidən iş… bu dövrədə insan özünü itirə bilər. Amma elə kiçik bir fasilə, elə bir gecəlik macəra insanı yenidən canlandıra bilər. Mənim üçün o gecə mostbet casino giriş etdiyim an yeni bir qapı açdı, amma içəri girib orada qalmadım. Sadəcə qapının ağzında dayanıb içəri baxdım, nə gördümsə, ondan dərs götürdüm və geri qayıtdım. Və bu, mənim üçün ən böyük qazanc oldu. Çünki pul gəlib gedir, amma özünü tanımaq, öz həddini bilmək və öz qərarını verə bilmək — bu, həyatda ən dəyərli şeydir.