Mam pięćdziesiąt dwa lata i przez większość życia byłem człowiekiem, który nie robi niczego bez planu. Kalendarz, notes, lista zakupów, harmonogram dnia wypisany na kartce przyklejonej do lodówki. Moja żona śmieje się, że gdybym mógł, zaplanowałbym nawet pogodę na przyszły tydzień. I pewnie ma rację. Bo odkąd pamiętam, wszystko w moim życiu było poukładane, przewidywalne, bezpieczne. Studia, praca, emerytura. Dom, kredyt, ogródek. Dzieci, wnuki, niedzielne obiady. Nie narzekam. Naprawdę nie narzekam. Ale czasem, kiedy siedzę wieczorem na tarasie i patrzę na sąsiadów, którzy wracają z wakacji w Egipcie albo z koncertu w Krakowie, czuję coś, czego nie umiem nazwać. Nie zawiść. Raczej ciekawość. Jak to jest robić coś, czego nie ma w kalendarzu?
Odpowiedź przyszła w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Był listopad, szary i ponury, jeden z tych miesięcy, kiedy dzień jest tak krótki, że zanim się obejrzysz, już jest ciemno. Siedziałem w salonie z tabletem, który dostałem od córki na urodziny. Nie umiałem go używać. Ciągle coś klikałem nie tak, ciągle coś się otwierało, czego nie chciałem. Córka śmiała się, że jestem jedynym człowiekiem w Polsce, który potrafi zepsuć tablet samym patrzeniem. Pewnego wieczoru, kiedy próbowałem znaleźć prognozę pogody na następny dzień, trafiłem na stronę, która mnie zainteresowała. Nie była to strona pogodowa. Była to strona z grami. Ciemne tło, kilka kolorowych ikon, napis, który mówił o rozrywce, nie o pieniądzach. Zatrzymałem się. Przeczytałem. I wtedy zobaczyłem, że epicstar pl to nie tylko nazwa — to całe miejsce, które tłumaczy wszystko spokojnie, bez krzyku, bez obietnic milionów. Pomyślałem: „Może to nie jest dla mnie, ale przynajmniej zobaczę, o co chodzi".
Rejestracja zajęła mi dobre pół godziny. Nie dlatego, że była skomplikowana. Dlatego, że czytałem każdy punkt regulaminu, każdy zapis, każdą informację o odpowiedzialnej grze. Żona patrzyła na mnie z ukosa i pytała, czy wszystko w porządku. Powiedziałem, że tak, że po prostu sprawdzam coś nowego. Nie skłamałem. Naprawdę sprawdzałem. Chciałem wiedzieć, czy to miejsce jest bezpieczne, czy nie ma ukrytych haczyków, czy nie wyciągnie ode mnie więcej, niż zamierzam dać. Przeczytałem o limitach, o weryfikacji, o tym, jak wypłaca się pieniądze. Wszystko było jasne. Wszystko było opisane. I wtedy pomyślałem: „Skoro tak, to może spróbuję. Tylko raz. Tylko na próbę".
Pierwszy wieczór był dziwny. Wpłaciłem sto złotych. Nie więcej. Powiedziałem sobie, że to tyle, ile wydałbym na książkę, której i tak bym nie przeczytał, bo wolę gazety. Zagrałem w kilka gier. Nie znałem zasad. Klikałem powoli, obserwowałem, czekałem. Przegrałem wszystko w ciągu godziny. Nie czułem złości. Czułem coś innego — spokój. „Dobrze — pomyślałem — przynajmniej wiem, jak to działa. Wiem, że to nie dla mnie". Zamknąłem tablet i poszedłem spać. A jednak następnego dnia wróciłem. Nie po to, żeby grać. Po to, żeby czytać. Sprawdzałem statystyki, czytałem opinie, przeglądałem fora. Dowiedziałem się, że epicstar pl to nie tylko strona z grami, ale też społeczność, w której ludzie dzielą się doświadczeniami, ostrzegają przed pułapkami, pomagają sobie nawzajem. Przeczytałem historię człowieka, który wygrał tysiąc złotych i wydał je na leczenie psa. Przeczytałem historię kobiety, która grała dla zabicia czasu i nigdy nie wydała więcej, niż planowała. I wtedy pomyślałem: „Może ja po prostu źle do tego podszedłem".
Drugi wieczór był inny. Wpłaciłem dwadzieścia złotych. Tylko tyle. Zagrałem w jedną grę. Nie spieszyłem się. Czytałem zasady, obserwowałem schematy, czekałem. I wtedy, po kilku minutach, coś się stało. Wygrałem. Nie dużo — siedemdziesiąt złotych. Ale to było siedemdziesiąt złotych, których nie miałem wcześniej. Wypłaciłem je od razu. Przyszły następnego dnia. Bez problemu. Bez ukrytych kosztów. Bez maili, w których ktoś prosi o dodatkowe dokumenty. Po prostu przyszły. I wtedy coś we mnie pękło. Nie chciwość. Ciekawość. „Skoro raz się udało — pomyślałem — to może uda się znowu".
Trzeci wieczór był przełomem. Żona poszła spać wcześniej, bo rano miała wizytę u lekarza. Ja zostałem w salonie z tabletem. Wpłaciłem kolejne dwadzieścia złotych. Zagrałem w grę, której wcześniej nie znałem. Nie rozumiałem jej zasad, ale coś mnie do niej ciągnęło. Klikałem powoli, obserwowałem, czekałem. I wtedy, przy jednym z obrotów, ekran zalał się kolorami. Wygrałem osiemset złotych. Siedziałem nieruchomo. Sprawdziłem saldo. Potem jeszcze raz. Potem odświeżyłem stronę. Pieniądze były. Prawdziwe. Wypłaciłem je trzy dni później. Żona zapytała, skąd te pieniądze. Powiedziałem prawdę. Spodziewałem się, że się zdenerwuje. A ona spojrzała na mnie i powiedziała: „No to wreszcie kupisz sobie ten rower, o którym gadasz od dwóch lat". I kupiłem. Nie rower. Kupiłem coś innego. Zapisałem się na kurs fotografii. Zawsze chciałem fotografować, ale nigdy nie miałem czasu. Teraz mam. I mam zdjęcia, które podobają się ludziom. Które wiszą w moim domu. Które pokazuję wnukom.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało jak reklama. Wiem, że w każdej grze można stracić. Wiem, że są ludzie, dla których kończy się to źle. Ale moja historia jest inna. Ja nie straciłem. Ja znalazłem coś, czego brakowało mi od dawna: poczucie, że mogę wpływać na swój los, choćby w mikrej skali. Że nie wszystko jest z góry ustalone. I że czasem wystarczy jeden wieczór, jedna decyzja, jedna rejestracja, żeby przypomnieć sobie, jak to jest się uśmiechnąć bez powodu.
Dziś gram rzadko. Może raz w miesiącu. Nie dlatego, że się boję. Dlatego, że nie chcę, żeby to stało się rutyną. Chcę, żeby to pozostało czymś, co robię dla przyjemności, a nie z przymusu. Wróciłem do fotografowania. Wróciłem do czytania. Wróciłem do rozmów z żoną. I czasem, kiedy siedzę wieczorem na tarasie i patrzę na sąsiadów, którzy wracają z wakacji, nie czuję już ciekawości. Wiem, jak to jest robić coś, czego nie ma w kalendarzu. I wiem, że to uczucie jest warte więcej niż wszystkie pieniądze, które kiedykolwiek wygrałem. A kiedy przypadkiem trafiam na epicstar pl i widzę, że strona wciąż działa, uśmiecham się do siebie i myślę, że czasem warto zrobić coś bez planu. Nawet jeśli to tylko jedna noc, jedna gra, jedno kliknięcie. Bo życie składa się z takich nocy. I z takich kliknięć. I z takich uśmiechów.
Odpowiedź przyszła w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Był listopad, szary i ponury, jeden z tych miesięcy, kiedy dzień jest tak krótki, że zanim się obejrzysz, już jest ciemno. Siedziałem w salonie z tabletem, który dostałem od córki na urodziny. Nie umiałem go używać. Ciągle coś klikałem nie tak, ciągle coś się otwierało, czego nie chciałem. Córka śmiała się, że jestem jedynym człowiekiem w Polsce, który potrafi zepsuć tablet samym patrzeniem. Pewnego wieczoru, kiedy próbowałem znaleźć prognozę pogody na następny dzień, trafiłem na stronę, która mnie zainteresowała. Nie była to strona pogodowa. Była to strona z grami. Ciemne tło, kilka kolorowych ikon, napis, który mówił o rozrywce, nie o pieniądzach. Zatrzymałem się. Przeczytałem. I wtedy zobaczyłem, że epicstar pl to nie tylko nazwa — to całe miejsce, które tłumaczy wszystko spokojnie, bez krzyku, bez obietnic milionów. Pomyślałem: „Może to nie jest dla mnie, ale przynajmniej zobaczę, o co chodzi".
Rejestracja zajęła mi dobre pół godziny. Nie dlatego, że była skomplikowana. Dlatego, że czytałem każdy punkt regulaminu, każdy zapis, każdą informację o odpowiedzialnej grze. Żona patrzyła na mnie z ukosa i pytała, czy wszystko w porządku. Powiedziałem, że tak, że po prostu sprawdzam coś nowego. Nie skłamałem. Naprawdę sprawdzałem. Chciałem wiedzieć, czy to miejsce jest bezpieczne, czy nie ma ukrytych haczyków, czy nie wyciągnie ode mnie więcej, niż zamierzam dać. Przeczytałem o limitach, o weryfikacji, o tym, jak wypłaca się pieniądze. Wszystko było jasne. Wszystko było opisane. I wtedy pomyślałem: „Skoro tak, to może spróbuję. Tylko raz. Tylko na próbę".
Pierwszy wieczór był dziwny. Wpłaciłem sto złotych. Nie więcej. Powiedziałem sobie, że to tyle, ile wydałbym na książkę, której i tak bym nie przeczytał, bo wolę gazety. Zagrałem w kilka gier. Nie znałem zasad. Klikałem powoli, obserwowałem, czekałem. Przegrałem wszystko w ciągu godziny. Nie czułem złości. Czułem coś innego — spokój. „Dobrze — pomyślałem — przynajmniej wiem, jak to działa. Wiem, że to nie dla mnie". Zamknąłem tablet i poszedłem spać. A jednak następnego dnia wróciłem. Nie po to, żeby grać. Po to, żeby czytać. Sprawdzałem statystyki, czytałem opinie, przeglądałem fora. Dowiedziałem się, że epicstar pl to nie tylko strona z grami, ale też społeczność, w której ludzie dzielą się doświadczeniami, ostrzegają przed pułapkami, pomagają sobie nawzajem. Przeczytałem historię człowieka, który wygrał tysiąc złotych i wydał je na leczenie psa. Przeczytałem historię kobiety, która grała dla zabicia czasu i nigdy nie wydała więcej, niż planowała. I wtedy pomyślałem: „Może ja po prostu źle do tego podszedłem".
Drugi wieczór był inny. Wpłaciłem dwadzieścia złotych. Tylko tyle. Zagrałem w jedną grę. Nie spieszyłem się. Czytałem zasady, obserwowałem schematy, czekałem. I wtedy, po kilku minutach, coś się stało. Wygrałem. Nie dużo — siedemdziesiąt złotych. Ale to było siedemdziesiąt złotych, których nie miałem wcześniej. Wypłaciłem je od razu. Przyszły następnego dnia. Bez problemu. Bez ukrytych kosztów. Bez maili, w których ktoś prosi o dodatkowe dokumenty. Po prostu przyszły. I wtedy coś we mnie pękło. Nie chciwość. Ciekawość. „Skoro raz się udało — pomyślałem — to może uda się znowu".
Trzeci wieczór był przełomem. Żona poszła spać wcześniej, bo rano miała wizytę u lekarza. Ja zostałem w salonie z tabletem. Wpłaciłem kolejne dwadzieścia złotych. Zagrałem w grę, której wcześniej nie znałem. Nie rozumiałem jej zasad, ale coś mnie do niej ciągnęło. Klikałem powoli, obserwowałem, czekałem. I wtedy, przy jednym z obrotów, ekran zalał się kolorami. Wygrałem osiemset złotych. Siedziałem nieruchomo. Sprawdziłem saldo. Potem jeszcze raz. Potem odświeżyłem stronę. Pieniądze były. Prawdziwe. Wypłaciłem je trzy dni później. Żona zapytała, skąd te pieniądze. Powiedziałem prawdę. Spodziewałem się, że się zdenerwuje. A ona spojrzała na mnie i powiedziała: „No to wreszcie kupisz sobie ten rower, o którym gadasz od dwóch lat". I kupiłem. Nie rower. Kupiłem coś innego. Zapisałem się na kurs fotografii. Zawsze chciałem fotografować, ale nigdy nie miałem czasu. Teraz mam. I mam zdjęcia, które podobają się ludziom. Które wiszą w moim domu. Które pokazuję wnukom.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało jak reklama. Wiem, że w każdej grze można stracić. Wiem, że są ludzie, dla których kończy się to źle. Ale moja historia jest inna. Ja nie straciłem. Ja znalazłem coś, czego brakowało mi od dawna: poczucie, że mogę wpływać na swój los, choćby w mikrej skali. Że nie wszystko jest z góry ustalone. I że czasem wystarczy jeden wieczór, jedna decyzja, jedna rejestracja, żeby przypomnieć sobie, jak to jest się uśmiechnąć bez powodu.
Dziś gram rzadko. Może raz w miesiącu. Nie dlatego, że się boję. Dlatego, że nie chcę, żeby to stało się rutyną. Chcę, żeby to pozostało czymś, co robię dla przyjemności, a nie z przymusu. Wróciłem do fotografowania. Wróciłem do czytania. Wróciłem do rozmów z żoną. I czasem, kiedy siedzę wieczorem na tarasie i patrzę na sąsiadów, którzy wracają z wakacji, nie czuję już ciekawości. Wiem, jak to jest robić coś, czego nie ma w kalendarzu. I wiem, że to uczucie jest warte więcej niż wszystkie pieniądze, które kiedykolwiek wygrałem. A kiedy przypadkiem trafiam na epicstar pl i widzę, że strona wciąż działa, uśmiecham się do siebie i myślę, że czasem warto zrobić coś bez planu. Nawet jeśli to tylko jedna noc, jedna gra, jedno kliknięcie. Bo życie składa się z takich nocy. I z takich kliknięć. I z takich uśmiechów.