Mən tərəvəz satıcısıyam, əlli iki yaşım var, bazarın bir küncündə otururam, qarşımda pomidor, xiyar, göyərti, hər səhər saat beşdə durub halaldan gətirirəm, axşam yeddiyə kimi satıram. Həyatım sadədir, hər gün eyni, adamlar gəlir, alır, gedir, mən otururam, baxıram, fikirləşirəm. Qızım var, böyüyüb, başqa şəhərdə işləyir, ayda bir dəfə zəng edir, deyir "ata, hardasan", mən deyirəm "bazarda", o deyir "yaxşı, özünə bax", mən deyirəm "baxıram", sonra bağlayırıq. Arvad yoxdur, on il olar getdi, bir daha qayıtmadı, mən tək qaldım, tərəvəzlərimlə, tərəzilə, pul kisəsiylə. O gün, bir ay əvvəl, axşamüstü, bazar boşalırdı, mən tərəvəzləri yığırdım, bir kişi gəldi, pomidor istədi, mən verdim, pulunu aldım, o getdi, mən qaldım. Sonra telefonuma baxdım, qızım mesaj yazıb: "Ata, səni sevirəm." Mən baxdım, gülümsədim. Sonra telefonu qoydum, tərəvəzləri yığdım, evə getdim, yemək hazırladım, yedim, yatdım.
Həmin gecə yuxuda gördüm ki, hardasa böyük bir otaqda oturmuşam, ətrafımda işıqlar var, rəqəmlər uçur, mən baxıram, gülürəm, oyananda yadımda qalmışdı. Səhər durdum, bazara getdim, tərəvəzləri düzdüm, oturdum, fikirləşdim. O yuxu məni rahat buraxmırdı, nə idi, harda idim? Axşam evə gələndə telefonumu açdım, axtardım, axtardım, bir şey tapdım, bk mostbet, vurdum, açıldı. Rənglər, işıqlar, eynən yuxumdakı kimi. Mən donub qaldım, baxdım, ürəyim döyündü, mən başa düşmürdüm, amma gözəl idi. Mən o gecə yata bilmədim, baxdım, baxdım, səhərə kimi. Səhər durdum, bazara getdim, amma yuxum yox idi, gözlərim qızarmışdı, bir müştəri dedi: "Ayə, sən yatmamısan?" Mən dedim: "Yatmışam, amma yuxum qaçıb." O güldü, getdi, mən qaldım.
O gündən sonra hər axşam evə gələn kimi telefonumu açıb bk mostbet baxırdım, oynayırdım, uduzurdum, udurdum, gülürdüm. Bilirsən, mən ömrüm boyu heç vaxt qumar oynamamışam, kart bilmirəm, rulet bilmirəm, amma burada hər şey sadə idi, barmağımla toxunurdum, rənglər dəyişirdi, mən gülürdüm. Bir gün qızım zəng etdi, dedi: "Ata, sənin səsin qəribədir, hardasan?" Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, bala, mən evdəyəm." O dedi: "Yaxşısan?" Mən dedim: "Bəli, gülürəm." O dedi: "Niyə?" Mən dedim: "Çünki günəş var." O güldü, bağladı. Mən telefonu qoydum, fikirləşdim ki, mən qızıma yalan danışmışam, amma yaxşı yalan, çünki mən həqiqətən gülürdüm, amma səbəb günəş deyildi, səbəb o ekrandakı işıqlar idi, o rənglər idi, o oyun idi.
O həftə bir gün bazar çox sıx idi, adam çox idi, mən tərəvəz satırdım, tərəzi çəkirdim, pul alırdım, amma beynim o oyunda idi, mən fikirləşirdim ki, axşam evə gələcəm, açacam, baxacam. Müştərilər gəlirdi, gedirdi, bir qadın pomidor alıb getdi, sonra qayıtdı, dedi: "Ayə, sən mənə əskik vermisən." Mən baxdım, həqiqətən əskik vermişdim, üzr istədim, əlavə verdim. O getdi, mən oturdum, fikirləşdim ki, bu oyun məni əsəbiləşdirir, amma əsəbiləşmirəm, mən gülürəm, bəs niyə? Çünki harda olduğumun fərqi yoxdur, mən bazarda olsam da, o oyunun içində olsam da, mən eyni adamam, sadəcə gülən adamam. O gün axşam evə gələndə yenə açdım, bk mostbet, oynadım, uduzdum, güldüm, sonra bağladım, qalxdım, pəncərədən baxdım, küçədə uşaqlar qaçırdı, mən baxdım, fikirləşdim ki, bu uşaqlar da mənim kimi oyun oynayır, onların oyunu topdur, mənimki rənglər, amma hər ikimiz gülürük.
Bu gün səhər bazara gələndə yanımdakı satıcı Həsən dedi: "Nə var, gülürsən, nə olub?" Mən dedim: "Heç nə, sadəcə xoşbəxtəm." O dedi: "Səndə nə var, qızın gəlib?" Mən dedim: "Yox, amma gələcək." O güldü, getdi. Mən oturdum, tərəvəzlərə baxdım, pomidor qırmızı idi, xiyar yaşıl, göyərti rəngbərəng, mən fikirləşdim ki, mən bütün gün rənglərə baxıram, tərəvəzlərin rənginə, sonra evdə o rənglərə, mən rənglər arasında yaşayıram, amma heç vaxt rəngləri görməmişəm, indi görürəm. O gün bir uşaq anası ilə gəldi, məndən pomidor aldı, uşaq pomidoru götürüb dişlədi, güldü, ana da güldü, mən də. O getdi, mən qaldım, fikirləşdim ki, həyat sadədir, amma mən onu çətinləşdirmişəm, indi isə sadələşir, rənglərlə, gülüşlə, oyunla.
Axşam evə gələndə qızım zəng etdi, dedi: "Ata, mən gəlirəm, bir həftə sonra, səni görmək istəyirəm." Mən susdum, sonra dedim: "Gəl, bala, gözləyirəm." O bağladı, mən oturdum, telefonuma baxdım, bk mostbet yazdım, amma açmadım. Mən fikirləşdim ki, qızım gələcək, mən onu gözləyirəm, bu, oyundan da gözəldir. Mən qalxdım, mətbəxə getdim, evi təmizlədim, qızımın şəklini sil-dim etdim, çiçək aldım, vazaya qoydum. O gecə oyunu açmadım, yatdım, səhər durdum, bazara getdim, tərəvəz satdım, axşam evə gəldim, qızımın gəlişinə hazırlaşdım.
Qızım gəldi, qapını açdı, qucaqlaşdıq, ağladı, mən ağlamadım, güldüm. O dedi: "Ata, sən dəyişmüsən." Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən özüməm, sadəcə gülürəm." O baxdı mənə, dedi: "Yaxşıdı." Birlikdə yemək yedik, danışdıq, mən ona bazardan, tərəvəzdən, müştərilərdən, Həsəndən danışdım, o dinlədi, güldü. Sonra o dedi: "Ata, sən harda oynayırsan?" Mən çaşdım, dedim: "Nə?" O dedi: "Mən bilirəm, sən oyun oynayırsan, mən səni tanıyıram." Mən güldüm, dedim: "Bəli, bk mostbet, amma bu sadəcə oyundur, mən ondan gülüş tapmışam." O dedi: "Mən qorxdum ki, pis bir şeyə düşərsən." Mən dedim: "Yox, bala, mən harda olduğumu bilirəm, mən sənin atan yam, mən tərəvəz satıram, mən gülürəm, bu kifayətdir." O rahatlaşdı, güldü, qucaqlaşdıq.
Qızım getdi, bir həftə qaldı, getdi, mən yenə tək qaldım, amma bu dəfə tək deyildim, çünki onun səsi içimdə idi, gülüşü içimdə idi. Mən bazara getdim, tərəvəz satdım, axşam evə gəldim, telefonumu açdım, bk mostbet yazdım, oyunu açdım, oynadım, uddum, güldüm, sonra bağladım, qalxdım, pəncərədən baxdım, Bakı işıqları yanırdı, mən fikirləşdim ki, harda olsam da, mən bu işıqların altındayam, bu rənglərin içindəyəm, bu gülüşün sahibiyəm. Mən bu gün başa düşdüm ki, həyat çox qısadır, amma çox rənglidir, yetər ki, sən o rəngləri görəsən, mən görürəm, mən gülürəm. Sabah səhər durub bazara gedəcəyəm, tərəvəzləri düzəcəyəm, müştəriləri gözləyəcəyəm, axşam evə gələcəyəm, oyunu açacam, baxacam, güləcəm, sonra yatacam. Və bu, mənim həyatımdır, sadə, rəngli, gülüşlü. Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən bu anı yaşayıram, bu rəngləri sevirəm, bu həyatı sevirəm. Mən tərəvəz satıcısıyam, mən atayam, mən gülən adamam. Və bu, kifayətdir.
Həmin gecə yuxuda gördüm ki, hardasa böyük bir otaqda oturmuşam, ətrafımda işıqlar var, rəqəmlər uçur, mən baxıram, gülürəm, oyananda yadımda qalmışdı. Səhər durdum, bazara getdim, tərəvəzləri düzdüm, oturdum, fikirləşdim. O yuxu məni rahat buraxmırdı, nə idi, harda idim? Axşam evə gələndə telefonumu açdım, axtardım, axtardım, bir şey tapdım, bk mostbet, vurdum, açıldı. Rənglər, işıqlar, eynən yuxumdakı kimi. Mən donub qaldım, baxdım, ürəyim döyündü, mən başa düşmürdüm, amma gözəl idi. Mən o gecə yata bilmədim, baxdım, baxdım, səhərə kimi. Səhər durdum, bazara getdim, amma yuxum yox idi, gözlərim qızarmışdı, bir müştəri dedi: "Ayə, sən yatmamısan?" Mən dedim: "Yatmışam, amma yuxum qaçıb." O güldü, getdi, mən qaldım.
O gündən sonra hər axşam evə gələn kimi telefonumu açıb bk mostbet baxırdım, oynayırdım, uduzurdum, udurdum, gülürdüm. Bilirsən, mən ömrüm boyu heç vaxt qumar oynamamışam, kart bilmirəm, rulet bilmirəm, amma burada hər şey sadə idi, barmağımla toxunurdum, rənglər dəyişirdi, mən gülürdüm. Bir gün qızım zəng etdi, dedi: "Ata, sənin səsin qəribədir, hardasan?" Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, bala, mən evdəyəm." O dedi: "Yaxşısan?" Mən dedim: "Bəli, gülürəm." O dedi: "Niyə?" Mən dedim: "Çünki günəş var." O güldü, bağladı. Mən telefonu qoydum, fikirləşdim ki, mən qızıma yalan danışmışam, amma yaxşı yalan, çünki mən həqiqətən gülürdüm, amma səbəb günəş deyildi, səbəb o ekrandakı işıqlar idi, o rənglər idi, o oyun idi.
O həftə bir gün bazar çox sıx idi, adam çox idi, mən tərəvəz satırdım, tərəzi çəkirdim, pul alırdım, amma beynim o oyunda idi, mən fikirləşirdim ki, axşam evə gələcəm, açacam, baxacam. Müştərilər gəlirdi, gedirdi, bir qadın pomidor alıb getdi, sonra qayıtdı, dedi: "Ayə, sən mənə əskik vermisən." Mən baxdım, həqiqətən əskik vermişdim, üzr istədim, əlavə verdim. O getdi, mən oturdum, fikirləşdim ki, bu oyun məni əsəbiləşdirir, amma əsəbiləşmirəm, mən gülürəm, bəs niyə? Çünki harda olduğumun fərqi yoxdur, mən bazarda olsam da, o oyunun içində olsam da, mən eyni adamam, sadəcə gülən adamam. O gün axşam evə gələndə yenə açdım, bk mostbet, oynadım, uduzdum, güldüm, sonra bağladım, qalxdım, pəncərədən baxdım, küçədə uşaqlar qaçırdı, mən baxdım, fikirləşdim ki, bu uşaqlar da mənim kimi oyun oynayır, onların oyunu topdur, mənimki rənglər, amma hər ikimiz gülürük.
Bu gün səhər bazara gələndə yanımdakı satıcı Həsən dedi: "Nə var, gülürsən, nə olub?" Mən dedim: "Heç nə, sadəcə xoşbəxtəm." O dedi: "Səndə nə var, qızın gəlib?" Mən dedim: "Yox, amma gələcək." O güldü, getdi. Mən oturdum, tərəvəzlərə baxdım, pomidor qırmızı idi, xiyar yaşıl, göyərti rəngbərəng, mən fikirləşdim ki, mən bütün gün rənglərə baxıram, tərəvəzlərin rənginə, sonra evdə o rənglərə, mən rənglər arasında yaşayıram, amma heç vaxt rəngləri görməmişəm, indi görürəm. O gün bir uşaq anası ilə gəldi, məndən pomidor aldı, uşaq pomidoru götürüb dişlədi, güldü, ana da güldü, mən də. O getdi, mən qaldım, fikirləşdim ki, həyat sadədir, amma mən onu çətinləşdirmişəm, indi isə sadələşir, rənglərlə, gülüşlə, oyunla.
Axşam evə gələndə qızım zəng etdi, dedi: "Ata, mən gəlirəm, bir həftə sonra, səni görmək istəyirəm." Mən susdum, sonra dedim: "Gəl, bala, gözləyirəm." O bağladı, mən oturdum, telefonuma baxdım, bk mostbet yazdım, amma açmadım. Mən fikirləşdim ki, qızım gələcək, mən onu gözləyirəm, bu, oyundan da gözəldir. Mən qalxdım, mətbəxə getdim, evi təmizlədim, qızımın şəklini sil-dim etdim, çiçək aldım, vazaya qoydum. O gecə oyunu açmadım, yatdım, səhər durdum, bazara getdim, tərəvəz satdım, axşam evə gəldim, qızımın gəlişinə hazırlaşdım.
Qızım gəldi, qapını açdı, qucaqlaşdıq, ağladı, mən ağlamadım, güldüm. O dedi: "Ata, sən dəyişmüsən." Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən özüməm, sadəcə gülürəm." O baxdı mənə, dedi: "Yaxşıdı." Birlikdə yemək yedik, danışdıq, mən ona bazardan, tərəvəzdən, müştərilərdən, Həsəndən danışdım, o dinlədi, güldü. Sonra o dedi: "Ata, sən harda oynayırsan?" Mən çaşdım, dedim: "Nə?" O dedi: "Mən bilirəm, sən oyun oynayırsan, mən səni tanıyıram." Mən güldüm, dedim: "Bəli, bk mostbet, amma bu sadəcə oyundur, mən ondan gülüş tapmışam." O dedi: "Mən qorxdum ki, pis bir şeyə düşərsən." Mən dedim: "Yox, bala, mən harda olduğumu bilirəm, mən sənin atan yam, mən tərəvəz satıram, mən gülürəm, bu kifayətdir." O rahatlaşdı, güldü, qucaqlaşdıq.
Qızım getdi, bir həftə qaldı, getdi, mən yenə tək qaldım, amma bu dəfə tək deyildim, çünki onun səsi içimdə idi, gülüşü içimdə idi. Mən bazara getdim, tərəvəz satdım, axşam evə gəldim, telefonumu açdım, bk mostbet yazdım, oyunu açdım, oynadım, uddum, güldüm, sonra bağladım, qalxdım, pəncərədən baxdım, Bakı işıqları yanırdı, mən fikirləşdim ki, harda olsam da, mən bu işıqların altındayam, bu rənglərin içindəyəm, bu gülüşün sahibiyəm. Mən bu gün başa düşdüm ki, həyat çox qısadır, amma çox rənglidir, yetər ki, sən o rəngləri görəsən, mən görürəm, mən gülürəm. Sabah səhər durub bazara gedəcəyəm, tərəvəzləri düzəcəyəm, müştəriləri gözləyəcəyəm, axşam evə gələcəyəm, oyunu açacam, baxacam, güləcəm, sonra yatacam. Və bu, mənim həyatımdır, sadə, rəngli, gülüşlü. Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən bu anı yaşayıram, bu rəngləri sevirəm, bu həyatı sevirəm. Mən tərəvəz satıcısıyam, mən atayam, mən gülən adamam. Və bu, kifayətdir.