Düşünürəm ki, hər birimizin həyatında elə günlər olur ki, sanki kainat səninlə zarafat edir. O gün mənim üçün məhz elə bir gün idi. Səhər tezdən oyandım, pəncərədən baxdım – çöldə yağış ələkdən tökülürdü. Bakının bu sentyabr yağışları mənim heç vaxt xoşuma gəlməyib, çünki insanı evdə oturmağa məhkum edir və sanki bütün planları alt-üst edir. Həmin gün işə getməli deyildim, çünki həftəsonu idi, amma qəribədir ki, boş gün məni həmişə bir az narahat edir. Nə edəcəyimi bilməyəndə, zaman ləngiyir, fikirlər qarmaqarışıq olur və birdən-birə həyatın mənasızlığı haqqında düşünməyə başlayırsan. Bilirsinizmi, o məşhur “ay, niyə mən?” sualları başlayır. Belə anlarda mən adətən kompüterə yaxınlaşıb bir şeylər oxuyuram, ya da yeni filmlər axtarıram. Amma həmin səhər internet birdən-birə yox oldu. Routerin işıqları sönmüşdü, modem qırmızı yanırdı. Operatora zəng etdim, dedilər ki, ərazidə qəza var, bərpa işləri altı saat çəkə bilər. Altı saat! Mən təngə gəldim. Telefonumda mobil internet var idi, amma o qədər zəif idi ki, heç bir video açılmırdı. Sosial şəbəkələr yavaş-yavaş yüklənir, mesajlar göndərilmirdi. Düzdür, bir az əsəbiləşdim, sonra isə özümü sakitləşdirməyə çalışdım. Oturdum pəncərənin qarşısında, yağışa baxdım, bir fincan isti çay dəmlədim. Çay əlimdə soyuyurdu, fikirlər isə qaynayırdı. Nə etsəm? Hardasa oxumuşdum ki, insan yalnız qaldığı anlarda özünü kəşf edir. Bəlkə bu gün mənim özümü kəşf etmə günümdür?
Telefonumu götürüb maraqla brauzeri açdım, amma internet o qədər zəif idi ki, səhifələr açılmırdı. Birdən ağlıma bir fikir gəldi – bəlkə yeni bir şey sınayım? Bir neçə gün əvvəl dostum Tural mənə bir sayt haqqında danışmışdı. Deyirdi ki, orada oyunlar var, ama mən o vaxt etinasızlıqla dinləmişdim. Tural həmişə həvəslə bir şeylər danışar, amma çox vaxt onun sözləri şişirdilmiş olar. Amma o gün, yağışlı və internetsiz o gün, mən Turalın sözlərini xatırladım. “Əgər əsas ünvan işləmirsə,” – demişdi o, – “onların güzgü ünvanı var, elə oradan daxil ol, heç problem olmaz.” Həmin an telefonumda axtarışa başladım, çünki Tural həmin saytın adını da demişdi. Zəif internetə baxmayaraq, bir neçə dəqiqəyə nəticə tapdım. Qarşıma bir neçə link çıxdı, amma mən bilirdim ki, düzgün olanı seçməliyəm. Və tapdım – o ünvanda hər şey işləyirdi. Bu, əsas səhifə kimi idi, amma ünvanı fərqli idi. Daxil oldum və qarşıma rəngarəng, canlı bir dünya açıldı. O an fərqinə vardım ki, bu mostbet zerkalo mənə internetin olmadığı bir gündə əsl qapı açdı. Deyəsən, taleyin özü bu günü mənim üçün seçmişdi.
Saytda qeydiyyatdan keçmək çox rahat idi – cəmi beş dəqiqə çəkdi. Amma mənim üçün ən maraqlısı odur ki, bu sayt əvvəllər gördüklərimdən tamamilə fərqli idi. İnterfeys o qədər dostyana idi ki, sanki məni tanıyırdı. Sağ solda lazımsız reklamlar yox idi, hər şey sadə və aydın idi. Mən bir az tərəddüd etdim – axı pul məsələsidir, təhlükəsizlik, inam. Amma sonra oxudum ki, bu sayt lisenziyalıdır, istifadəçilərin məlumatları qorunur. Üstəlik, Tural demişdi ki, bu mostbet zerkalo vasitəsilə daxil olanlar üçün xüsusi bonuslar var. Düşündüm ki, mən nə itirə bilərəm? Minimum depozit – 5 manat. Bu, bir paket siqaret, ya da bir burger puludur. Amma əgər qazansam? Əgər bu yağışlı, darıxdırıcı gün bir anda əyləncəli günə çevrilsə? Hesab açdım, 5 manat yatırdım. Ekranda bir mesaj çıxdı – “Xoş gəldin bonusu”. Balansım 10 manat oldu. Bu, mənə yetərli göründü. İlk oyunumu açdım – sadə, klassik meyvə slotu. Aldım, fırladım, heç nə çıxmadı. Yenə, yenə – boş. Düşündüm ki, yəqin mənim günüm deyil. Amma sonra bir fırlanmada üç portağal düzüldü və balansım 2 manat artdı. Kiçik, amma xoş idi. Bu qazanc məni o qədər ruhlandırdı ki, daha da həvəsləndim. Otaqda yağışın səsi, çayın buxarı, ekranın rəngləri – hər şey bir-birinə qarışdı və mən o an həyatın ən sadə xoşbəxtliyini yaşadım. Bir neçə dəqiqə sonra yenə qazandım, sonra itirdim, amma ümumi balansım hələ də artıq idi. Bu, mənim üçün əlamətdar idi, çünki mən heç vaxt şans oyunlarına inanmamışdım. Amma burada hiss edirdim ki, mən sadəcə maşına basıb gözləmirəm – mən strategiya qururam, mərcimi seçirəm, riskləri hesablayıram.
Həmin gün bir neçə saat ərzində mən saytı araşdırdım, müxtəlif oyunları sınadım. Bəziləri mənə çox mürəkkəb gəldi, bəziləri isə həddindən artıq sadə idi. Amma bir oyun var idi ki, məni cəlb etdi – “İnci ovçuları”. Dəniz dibi mövzusunda idi, ilbizlər, mirvarilər, balıqlar. Hər fırlanmada su altı səsləri eşidilirdi, bu da məni sakitləşdirirdi. Mən 2 manat mərc edirdim və bu oyunda o qədər uduşlarım oldu ki, hesabım 25 manata çatdı. O an mən başa düşdüm ki, bu sadəcə bir oyun deyil – bu, bir növ meditasiyadır. Çünki sən diqqətini yalnız ekrana yönəldirsən, bütün digər problemlər, borclar, işlər, müştərilər – hər şey arxa plana keçir. Yağış hələ də yağırdı, amma mən artıq bunu hiss etmirdim. Mən o dəniz dibindəki ilbizlərin arasında idim. Amma sonra, təxminən dörd saatdan sonra, internet bərpa olundu. Routerin işıqları yaşıl yanmağa başladı, telefonumdakı mobil internet də sürətləndi. Düşündüm ki, indi əsas sayta keçim, amma birdən başa düşdüm ki, mən o qədər öyrəşmişəm ki, bu mostbet zerkalo mənim üçün artıq əsas ünvana çevrilib. O qədər rahat idi, o qədər sürətli idi ki, mən heç fərq etməmişdim. Amma ən gözəli o idi ki, mən artıq uduşlarımı geri çəkmək qərarına gəlmişdim.
Balansımda 30 manatdan çox pul var idi. Mən bunun 20 manatını karta köçürtmək istədim. Əməliyyatı başlatdım, bir neçə saniyə gözlədim – və mesaj gəldi: “Uğurlu əməliyyat”. O an ürəyim fərəhlə doldu. Bu pul mənim üçün böyük məbləğ deyildi, amma bu pul mənim qələbəm idi. Bu, mənə göstərdi ki, mən bunu bacarıram. Mən şansı özümə tərəf çevirə bilirəm. Və bu hiss, bilirsiniz, satın alınmır. Bu, o hissdir ki, sən özünə inanmağa başlayırsan. İnternet bərpa olandan sonra mən bir neçə dəfə əsas səhifəyə daxil olmağa cəhd etdim, amma yenə də güzgü ünvanından istifadə etmək qərarına gəldim, çünki o mənə uğur gətirmişdi. Bu, mənim üçün bir növ talisman oldu. O gündən sonra mən həftədə bir-iki dəfə o sayta daxil oluram. Artıq həmin həyəcan yoxdur, çünki mən öyrəşmişəm. Amma hər dəfə çarxları fırladanda, içimdə həmin uşaq sevinci oyanır. Bəlkə də buna qumar deyirlər, bəlkə də yox. Amma mən bilirəm ki, bu mənə stressdən qurtulmağa, düşüncələrimi təmizləməyə və həyatın sadəcə axarına getməyə kömək edir. O yağışlı gün mənə çox şey öyrətdi. O, mənə göstərdi ki, maneələr yalnız bizim qorxularımızdır. İnternet yox idi – mən güzgü tapdım. Pul yox idi – mən qazandım. Sevinc yox idi – mən onu yaratdım. İndi hər dəfə yağış yağanda mən gülümsəyirəm, çünki bilirəm ki, o yağış arxasında nə qədər gözəl bir gün gizlənə bilər. Və mən hələ də Turala zəng edib deyirəm: “Bilirsən, o güzgü ünvanı həyatımı dəyişdi”. Və Tural gülür, deyir ki, mən sadəcə şanslıymışam. Amma mən bilirəm ki, bu, təkcə şans deyil – bu, hazır olmaqdır, gözləməkdir, imkanı görməkdir. Və mən o imkanı gördüm.
Telefonumu götürüb maraqla brauzeri açdım, amma internet o qədər zəif idi ki, səhifələr açılmırdı. Birdən ağlıma bir fikir gəldi – bəlkə yeni bir şey sınayım? Bir neçə gün əvvəl dostum Tural mənə bir sayt haqqında danışmışdı. Deyirdi ki, orada oyunlar var, ama mən o vaxt etinasızlıqla dinləmişdim. Tural həmişə həvəslə bir şeylər danışar, amma çox vaxt onun sözləri şişirdilmiş olar. Amma o gün, yağışlı və internetsiz o gün, mən Turalın sözlərini xatırladım. “Əgər əsas ünvan işləmirsə,” – demişdi o, – “onların güzgü ünvanı var, elə oradan daxil ol, heç problem olmaz.” Həmin an telefonumda axtarışa başladım, çünki Tural həmin saytın adını da demişdi. Zəif internetə baxmayaraq, bir neçə dəqiqəyə nəticə tapdım. Qarşıma bir neçə link çıxdı, amma mən bilirdim ki, düzgün olanı seçməliyəm. Və tapdım – o ünvanda hər şey işləyirdi. Bu, əsas səhifə kimi idi, amma ünvanı fərqli idi. Daxil oldum və qarşıma rəngarəng, canlı bir dünya açıldı. O an fərqinə vardım ki, bu mostbet zerkalo mənə internetin olmadığı bir gündə əsl qapı açdı. Deyəsən, taleyin özü bu günü mənim üçün seçmişdi.
Saytda qeydiyyatdan keçmək çox rahat idi – cəmi beş dəqiqə çəkdi. Amma mənim üçün ən maraqlısı odur ki, bu sayt əvvəllər gördüklərimdən tamamilə fərqli idi. İnterfeys o qədər dostyana idi ki, sanki məni tanıyırdı. Sağ solda lazımsız reklamlar yox idi, hər şey sadə və aydın idi. Mən bir az tərəddüd etdim – axı pul məsələsidir, təhlükəsizlik, inam. Amma sonra oxudum ki, bu sayt lisenziyalıdır, istifadəçilərin məlumatları qorunur. Üstəlik, Tural demişdi ki, bu mostbet zerkalo vasitəsilə daxil olanlar üçün xüsusi bonuslar var. Düşündüm ki, mən nə itirə bilərəm? Minimum depozit – 5 manat. Bu, bir paket siqaret, ya da bir burger puludur. Amma əgər qazansam? Əgər bu yağışlı, darıxdırıcı gün bir anda əyləncəli günə çevrilsə? Hesab açdım, 5 manat yatırdım. Ekranda bir mesaj çıxdı – “Xoş gəldin bonusu”. Balansım 10 manat oldu. Bu, mənə yetərli göründü. İlk oyunumu açdım – sadə, klassik meyvə slotu. Aldım, fırladım, heç nə çıxmadı. Yenə, yenə – boş. Düşündüm ki, yəqin mənim günüm deyil. Amma sonra bir fırlanmada üç portağal düzüldü və balansım 2 manat artdı. Kiçik, amma xoş idi. Bu qazanc məni o qədər ruhlandırdı ki, daha da həvəsləndim. Otaqda yağışın səsi, çayın buxarı, ekranın rəngləri – hər şey bir-birinə qarışdı və mən o an həyatın ən sadə xoşbəxtliyini yaşadım. Bir neçə dəqiqə sonra yenə qazandım, sonra itirdim, amma ümumi balansım hələ də artıq idi. Bu, mənim üçün əlamətdar idi, çünki mən heç vaxt şans oyunlarına inanmamışdım. Amma burada hiss edirdim ki, mən sadəcə maşına basıb gözləmirəm – mən strategiya qururam, mərcimi seçirəm, riskləri hesablayıram.
Həmin gün bir neçə saat ərzində mən saytı araşdırdım, müxtəlif oyunları sınadım. Bəziləri mənə çox mürəkkəb gəldi, bəziləri isə həddindən artıq sadə idi. Amma bir oyun var idi ki, məni cəlb etdi – “İnci ovçuları”. Dəniz dibi mövzusunda idi, ilbizlər, mirvarilər, balıqlar. Hər fırlanmada su altı səsləri eşidilirdi, bu da məni sakitləşdirirdi. Mən 2 manat mərc edirdim və bu oyunda o qədər uduşlarım oldu ki, hesabım 25 manata çatdı. O an mən başa düşdüm ki, bu sadəcə bir oyun deyil – bu, bir növ meditasiyadır. Çünki sən diqqətini yalnız ekrana yönəldirsən, bütün digər problemlər, borclar, işlər, müştərilər – hər şey arxa plana keçir. Yağış hələ də yağırdı, amma mən artıq bunu hiss etmirdim. Mən o dəniz dibindəki ilbizlərin arasında idim. Amma sonra, təxminən dörd saatdan sonra, internet bərpa olundu. Routerin işıqları yaşıl yanmağa başladı, telefonumdakı mobil internet də sürətləndi. Düşündüm ki, indi əsas sayta keçim, amma birdən başa düşdüm ki, mən o qədər öyrəşmişəm ki, bu mostbet zerkalo mənim üçün artıq əsas ünvana çevrilib. O qədər rahat idi, o qədər sürətli idi ki, mən heç fərq etməmişdim. Amma ən gözəli o idi ki, mən artıq uduşlarımı geri çəkmək qərarına gəlmişdim.
Balansımda 30 manatdan çox pul var idi. Mən bunun 20 manatını karta köçürtmək istədim. Əməliyyatı başlatdım, bir neçə saniyə gözlədim – və mesaj gəldi: “Uğurlu əməliyyat”. O an ürəyim fərəhlə doldu. Bu pul mənim üçün böyük məbləğ deyildi, amma bu pul mənim qələbəm idi. Bu, mənə göstərdi ki, mən bunu bacarıram. Mən şansı özümə tərəf çevirə bilirəm. Və bu hiss, bilirsiniz, satın alınmır. Bu, o hissdir ki, sən özünə inanmağa başlayırsan. İnternet bərpa olandan sonra mən bir neçə dəfə əsas səhifəyə daxil olmağa cəhd etdim, amma yenə də güzgü ünvanından istifadə etmək qərarına gəldim, çünki o mənə uğur gətirmişdi. Bu, mənim üçün bir növ talisman oldu. O gündən sonra mən həftədə bir-iki dəfə o sayta daxil oluram. Artıq həmin həyəcan yoxdur, çünki mən öyrəşmişəm. Amma hər dəfə çarxları fırladanda, içimdə həmin uşaq sevinci oyanır. Bəlkə də buna qumar deyirlər, bəlkə də yox. Amma mən bilirəm ki, bu mənə stressdən qurtulmağa, düşüncələrimi təmizləməyə və həyatın sadəcə axarına getməyə kömək edir. O yağışlı gün mənə çox şey öyrətdi. O, mənə göstərdi ki, maneələr yalnız bizim qorxularımızdır. İnternet yox idi – mən güzgü tapdım. Pul yox idi – mən qazandım. Sevinc yox idi – mən onu yaratdım. İndi hər dəfə yağış yağanda mən gülümsəyirəm, çünki bilirəm ki, o yağış arxasında nə qədər gözəl bir gün gizlənə bilər. Və mən hələ də Turala zəng edib deyirəm: “Bilirsən, o güzgü ünvanı həyatımı dəyişdi”. Və Tural gülür, deyir ki, mən sadəcə şanslıymışam. Amma mən bilirəm ki, bu, təkcə şans deyil – bu, hazır olmaqdır, gözləməkdir, imkanı görməkdir. Və mən o imkanı gördüm.